دوستان من نبودم ، من نه روحم نبود ،  رفته بود اما نا جوانمردانه برگشت.

از راهی دور ،خسته تر از همیشه و باز هم خجالت زده

باز مجبورم کرد تا ورقی را در تنهایی سیاه کنم

راستی تا حالا بی روح زندگی کردید؟؟؟ امتحان کنید  به امنتحانش می ارزد.!!!!!!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من چند روزی تعطیل بودم . باور کنید حتی از مخ هم تعطیل بودم ، چه لذتی داشت.

حیف که متهمیم ،چاره ای نداریم، انسانیم

راستی عید " قربان"  "کریسمس" و متهم بودنتان مبارک

برای من ثانیه ای بود

دیگران را گران وقتی بود

تکرار مکررات

اشتباه دیگری

    مثل ۸ه سال قبل

 مثل امروز ـــــــمثل اینده 

وشاید همیشه

نه          من متهم به بودنم

دادگاه  ،حکم

صادره تا قیامت

تکرار مکررات

تکرار اشتباه ها

 گفته بودند :       بودن با نبودن؟؟؟؟

گفته بودند:     راهی نیست

انسان  یا حیوان؟

من؟

ظلم، تعدی

خودم خودم خودم

زجه، ناله، فریاد

خنده ،مستی،بیداد

من؟

او

تو

ما...................

نمیدانم

خدایا کمکم کن.

امشب بوی زمستان به مشامم میرسد

به زودی برف به زمین میاید

خانه ام پر از مگس است

مگس ها سرد هستند

مگس ها من را میخارانند

به انها معتاد شده ام

مخواهم که لجنزار بدنم را

تا انتهای دنیا بلیسند

خرطومهایشان را تا اعماق وجودم فرو کنند

و خونم را بمکند

مگسها در کثافت میمیرند

مگس ها وزوز میکنند

انها قدرتشان را به رخ میکشند

آنها هوشیار هستند

نمیدانند که آخر در لجنزار میمیرند

همینگونه به دنیا امدند

همینگونه زندگی کرده اند

اجدادشان نیز مرده اند

بو ی مرگ به مشام انها هم رسیده

مگس ها به فصل مرگ نزدیک شده اند

مگسها کمک میخواهند

مگسها بخاری ندارند.

پيغام مدير

مسابقه بزرگ شبيه ترين چهره به شادمهر - براي اطلاعات بيشتر روي تيزر زير کليک کنيد

دوستاني که مايل به حمايت از اين مسابقه هستند و يکي از دو تيزر مسابقه (بزرگ يا کوچک) را در سايت خود نمايش دهند نام سايتشان در ليست حاميان اين مسابقه ثبت خواهد شد

       او  لذت میبرد

  که من رنج میبردم

که اشکهای دخترکی

تنها ورنج دیده

درگوشه ای تنگ دیگر

به گونه هایش میقلتید

لذت میبرد که من

پک به ته ممانده سیگارم میزدم

و لذت میبرد

که بغض گلویم را میفشرد

تقدیر    تقدیر     تقدیر 

          و من

گریه نکردم

تا به تمسخرش بر آدم

اعتراض کرده باشم

و او از غم آدم ها لذت میبرد.

از قطره های اشکشان

و از هر آهشان. من به رسم اعتراض گریه نکردم.

از من چه میخواهد؟

چرا نمیگذارند راحت باشم

راحتی چیست؟

چه باید کرد ؟

انتها چیست؟

چرا هستیم ؟

نباشیم چه میشود؟

کاش مرگ هم خریدنی بود.

تابلویی فریاد وگلایه سر داده بود

چرا من چراغ ترافیکی نیستم؟

او میگفت کسی نمیخواندش

تکراری شده وخسته کن

او هم از بی سوادی بیزار بود

نیاز به مهر ومحبت وتوجه داشت

اما چراغ ترافیکی هم گلایه مند

از رنگ عوض کردن خسته

از تهمت ها و وصله ها شکسته

از سر پیچی ها عصبانی

این هم از نا دانی ها بیزار

چه تفاوتی میان این دو است؟

راستی این شعر نیست

خوشم آمد مثل چراغ و تابلو

جدا جدا جدا جدا بنویسمشان

اما........

اما عنوان این مطلب که نمیدانمچیست را دانستم و چسبیده نوشتم.

        من به او گفتم:          زندگاني سيبي ست

        گاز بايد زد با پوست...         

                                                      سپهري

                   به او گفتم : چون به ديار يارم مي روي به او بگو دوستش دارم.

                                               بهار سال بعد پرستو نفس نفس زنان آمد و گفت :

                                                                                 دوستش بدار ولي منتظرش نمان

سپاس

ولی به آدم قلب دادی

خودت خوب میدانی با او چه کردی

........................؟

                            سرشار از درد و حسرت

قدم های اهسته

                        به سویی نا معلوم

بنبست بنبست بنبست

                         حتی در خیال هم بنبست؟

آرزوی مرگ

                       این هم بنبست

انتها ؟؟؟؟؟؟؟؟

بباد ظلم و آرامی کنون                انسانها همه اسیر یک نفس شده اند

مثال، تازیانه بادهای خزان           بزرگان زمانه همه خاش و خس شده اند

به دست منیت زورمندان زمان     دگر بار کبوتران هوایی با جرس شده اند

ز رنج تحمیل فریادهای بتان         ترانه ها ز گلو همه بی هوس شده اند

ز وعده های فریب عاشقان         دگر یاران زمانه همه بی سپس شده اند

ز بی وزنی شعر شاعران          طبیعت جهان همه پیش و پس شده اند

              عزیز خواننده این شعر گونه سروده منه ، میدونم پرش وزنی داره ولی

بزارش به حساب تازه کاری نویسنده. نظرت برام مهمه.

آرام

ولی استوار

 اظطراب ولی امید

خانه ای در اسطوره ها

 نوشته هایی رنگ شده

مجموعه یی آتش

 حفظ ریتم دود

باز دم و بازدم

 اظطراب ولی امید

سر در گمی زمانه آنچنان آموختاند

        که به آبی آسمان هم شک کردیم

  نگاه ها مرده تر از قرن

                             تفکر سبک تر از باد

            خطور تصاویر در مردمک چشم

                                               هزار برابر

                       ثانیه دیگر نیست

                قرن است

  صدا ها باز هم مرموز 

        ولی ناشنوا